Littérature - Jeunesse

Et gouf eemol eng ganz besonnesch virwëtzeg Pohutukaw-Eil, déi Tuki geheescht huet an déi beschloss huet, datt et un der Zäit wier, e bëssche méi wäit wéi déi aner Eilen ze fléien, an d’Welt z’erfuerschen. Op engem niwwelege Moien huet si decidéiert, sech op de Wee ze maachen a laanscht d’Küst ze fléien. Si huet nei Plagen a Buchte mat ville Pohutukawa-Beem entdeckt, déi net wäit vun doheem gewuess sinn. D’Tuki huet och däischter Hielen, intressant Fielsen a riseg Holzstécker gesinn, déi am Mier geschwomme sinn. Wou kommen déi dann hir? Déi kleng Eil hat et nach ni esou gutt an hirem Liewen, mä de staarke Wand huet eist Tuki ëmmer méi wäit vun der Küst a vun doheem ewech geblosen.