Littérature - Roman

Su läit en dunn, eleng, op enger verloossener Landstrooss a Südfrankräich. E kacht vu Roserei. Lues versicht en opzestoen, fält nach emol op d’Säit a kritt sech mat vill Méi opgeraaft. De Camion ass bal ganz verbrannt. Déi Këscht, déi en a leschter Sekonn nach gerett hat, war, wéi se op d’Strooss gefall war, zu zwou Säiten opgebascht. En huet net ze vill Aarbecht, fir den Tableau, deen dran ass, erauszezéien. Wat du geschitt ass, huet e selwer net méi bewosst matkritt. En ass wéi nieft dem Kapp, schléit rondrëm sech, jäizt, geheit sech ëmmer nees op de Buedem. Dat Bild huet a sengem Kapp en Äerdbiewen ausgeléist. Et ass em, wéi wann eng Lawin vu Gefiller alles giff an em rëselen a matrappen. E rennt du mam Fouss an den Tableau. E kann en net méi gesinn.